خدا...

سلام.

Is there in truth no beauty?"  -  George Herbert"

- - -

سفید :

(شاعرش را نمی دانم کیست. اما کسی که شعر را زمزمه می کرد بزرگ بود)

« همه تقصیر ِ من است

اینکه خودم می دانم،

           که نکردم فکری،

                     که تامل ننمودم،

روزی

ساعتی

یا آنی،

که چه سان می گذرد عمر دراز»

- - -

زرد:

« و در اینجا آزمونی وجود دارد که

 پی ببری، آیا ماموریت تو

بر سیاره ی زمین به پایان رسیده است و یا نه:

                                           اگر زنده هستی،

                                               به پایان نرسیده است. » -  پندار –

- - -

قرمز:

و من:

(یک دو گانه بود این شعر، که تک گانه ی اولش می شود سهم این صفحه)

"سقوط"

سُر خورد

             و

                افتاد

                      از لای انگشتانم.

و تمام قانون های جاذبه

                   چه حقیر!

                        پر کشید

                                   و

                                      اوج گرفت.

و دستانم،

تمام ِ انگشتان ِ من

                         یکباره

 شکستند.

آبی:

دیگر بسنده کرده ام به این دختر

که در هیج کدام از آینه های این خانه

                                                    لبخند نمی زند.

- - -

- چقدر دلم نوشتن می خواست. قد روزهای 16 مرداد ِ این صفحه تا امروز سبک شدم.

- بابت این آهنگ باز هم ممنون.

- از شما که هنوز یادتان مانده ام و می آیید و می خوانید و برایم می نویسید ممنونم. از شما که کامنت گذاشتن برایتان حکم معامله ندارد.

- - -

خدا...