سلام،
دو یادداشت... یک شعر:
1.
این پروانه چند وقتی اینجا بماند تا من هی پنج شنبه را دوباره مرور کنم که شاید بیش از نیم ساعت، من 
و سارا دنبالش می دویدیم و هر جا که می نشست ما هم می ایستادیم و از نزدیک تر نگاهش می کردیم تا شاید طیف عجیب رنگ های روی بالهایش را بهتر ببینیم و ذوق کنیم... یادم بیفتد به کودکانگی هر دو مان که بی توجه به چاله های کوچک پر از آب روی چمن ها چشممان فقط دنبال پرواز و سبک پریدن ِ این پروانه بود... غافل از شلنگ آب و فشار آبی که همه جا را خیس کرده بود... یادم بیفتد به باغبانی که آمد چیزی بگوید اما وقتی پروانه ی عجیب درشت و خوشگل این دو دختر را دید هیچ نگفت و رفت... یادم بیفتد به اینکه یک لحظه رو به روی تابلوی "لطفا وارد محوطه ی چمن نشوید..." متوقف شدیم و سارا با شیطنت تمام در اومد که: عیبی نداره... ما سبک ایم!!!"
این پروانه اینجا باشد برای شما که دلتان هوای سبک پریدن دارد... دستتان را می گیرد و می برد... این پروانه سخت سبک و رها پرواز می کرد... غریب بود، بر عکس ما، او عجیب انگار دچار بی وزنی بود... چیزی که ما را به دنبالش می کشید و می برد.......
2.
گاه آرزو می کنم کاش سهمی داشتم از "گوشه ترین" مکان ِ این شلوغ آباد ِ دنیا...
"گوشه ترین"... "دنج ترین"... "کنج ترین"... "کوچک ترین"... "خلوت ترین"......... "بی رهگذرترین"...
آرزوی کوچک اما دست نیافتنی ِ من... در این آشفته بازار ِ همهمه و شلوغی ها...
و شاید این خنده دار ترین و مسخره ترین و شاعرانه ترین آرزویی ست که...
ولی کاش بود.. کاش صدایی مرا به یک گوشه ی آرام می خواند...
3.
سرد می شوم
در عبور از پیکر این روزها که
خیره به من
پشت سر هم
صف کشیده اند!
چقدر "فردا"،
چقدر "فردا"
چقدر "فردا" خواهد آمد.
من می دانم، ناگزیرم از این گذار
از این تیک و تاک های همیشه تپنده
عجیب ولی، در عمق این تپش
هیچ جریان سرخی مرا گرم نمی کند!