نه به خاطر آسمان،
نه به خاطر آبی،
و نه به خاطر اوج بود
این پریدنم!
اگر این سوخته بال و پر را جرات پریدن است،
(سقوط خواهم کرد، می دانم...)
در سر فقط
رویای هم بال شدن با تو را می پروراند
برای چند لحظه!
با تو که پروازهایت و بال هایت
عقاب های سلطان ِ آسمان را هم
وسوسه می کند!
حرفی از پی ِ شعر:
بابت مشکلاتی که برای قسمت کامنت های وبلاگ پیش آمده بود عذر می خوام. وقتی همه اینقدر ساده بازی می دهیم و بازی می خوریم چرا پرشین بلاگ از این قافله عقب بماند؟! به هرصورت این من بودم که از هم سرایی های شاعرانه ی شما بی نصیب ماندم.
شروع و آغاز و اولین قدم و سلام و ابتدا و پایان و انتها و آخر و خداحافظی و وداع و بدرود و تمام ، همیشه مشکلند... و شاید بسی ساده! نمی دانم. اما انگار فاصله ی بین این دو، بین یک سلام و خداحافظی، بین صفر و بینهایت، یک طرف می ماند کمرنگ، و خود ِ آغاز و انتها یک طرف می ماند با رنگی دیگر ....
نمی دانم.
من برگشتم، دلیلش را خوب نمی دانم. این روزها سهم من از "نمی دانم" ها انگار کمی زیادتر شده است. چرای رفتنم را خوب می دانستم، باید می رفتم، اما اینکه چرا برگشتم را خوب نمی دانم! برگشتم، شاید دقیقا به همان دلیلی که رفته بودم، گاهی ما عجیب می چرخیم، گاهی عجیب!
حس می کنم هفت ساله ام باز. شاید چون مهر است... شاید چون آغازهایم همیشه انگار با اول مهر گره خورده اند... شاید چون این چند روزه هی گفتند و من باورم نشد که ترم هفتم هستم... شاید چون نزدیک هفت ماه است که اینجا چيزی ننوشته بودم... و اصلا شاید چون " هیچ اتفاق خاصی رخ نداده/ تنها شبی هفت ساله خوابیدم و بامدادان هزار ساله برخاستم"